ทันทีที่อายุครบยี่สิบ ฉันได้ยินแค่ว่าลูกพี่ลูกน้องของเพื่อนทำแล้วสำเร็จ ก็เลยไปโรงพยาบาลใหญ่แห่งหนึ่งแถวสถานีซินซาแบบไม่คิดให้ดี คนเยอะมาก และหลายชั้นของตึกถูกใช้เป็นคลินิกศัลยกรรมทั้งหมด จนรู้สึกว่าถ้าไม่ถือรูปเดินหา ก็คงไม่รู้ว่าใครเป็นใคร เขาบอกว่าผอ.หลักยุ่ง แล้วถามว่าหมอท่านอื่นเป็นอย่างไร ก่อนจะนัดปรึกษา ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่าจำนวนคนรอหน้าห้องจำนวนมากคือฝีมือของโรงพยาบาล เลยเสี่ยงดวงไป ทั้งที่ตาไม่ได้มีไขมันมาก ทำแบบเย็บจุดทำตาสองชั้นก็ได้ แต่แม้หมอดูเหมือนไม่ค่อยมั่นใจ ก็ทำแบบกรีดให้ และทำเปิดหัวตากับหางตาด้วย
ผลคือมีแต่แผลเป็นเหลือเยอะมาก ตาสองข้างไม่เท่ากัน และการเปิดตาก็ไม่ได้เปิดขึ้นเลย กลับไปสภาพเดิมหมด พอมารู้ทีหลัง สาขาเฉพาะทางของหมอก็ไม่ใช่ศัลยกรรมตกแต่งด้วยซ้ำ ฉันคิดว่าตัวเองคงกลายเป็นเคสฝึกมือเฉย ๆ สุดท้ายต้องเสียเงินมากกว่าเดิมไปผ่าตัดแก้ที่โรงพยาบาลอื่น แต่เพราะผิวหนังที่เหลืออยู่มีไม่มากแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พอใจค่ะ
เสียใจมาก ๆ จริง ๆ อย่าไปโรงพยาบาลใหญ่แบบไม่รู้อะไรและไม่คิดให้ดีเด็ดขาด ไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นเคสฝึกมือหรือเป็นหมอเงามาทำให้หรือเปล่า ต้องเดินปรึกษาและค้นข้อมูลออนไลน์ให้เยอะ ๆ ค่ะ