ก่อน <อันนี้เคยเป็นๆ หายๆ แค่ข้างขวา> หลัง <อันนี้ประมาณ 3 เดือนหลังทำ บวมยุบแทบหมดแล้วและแต่งหน้า บวมของฉันยุบเร็วจริงๆ> หลัง <อันนี้เป็นรูปหลังผ่านไป 2 ปี ถ่ายเดือนนี้!> น่าจะมกราคมปี 2021.. ฉันเดินดูในปูซานเยอะมาก แล้วก็ไปปรึกษาหลายที่ เพราะเป็นโรงพยาบาลที่เชี่ยวชาญการผ่าตัดแก้ เลยจองที่นี่ ตอนนั้นคิดว่า ต้องทำเก่งแค่ไหน คนถึงมาแก้กันเยอะขนาดนี้
ตอนผ่าตัด เขาบอกว่าให้หลับตาไว้ก็พอ ฉันเลยหลับตาแบบตั้งใจสุดๆ แต่สุดท้ายมันกลายเป็นว่าฉันกำลังเกร็งตาอยู่ พอหลับตา โลกมันควรจะมืดดำสิ แต่ฉันยังเห็นอะไรอยู่เรื่อยๆ ฉันนึกว่าถ้าเป็นแบบนั้นไม่ได้ คุณหมอเลยลำบากมากจริงๆ
ตั้งแต่แรกฉันก็ไม่ได้อยากทำให้ใหญ่ แล้วข้างหนึ่งมันเป็นๆ หายๆ เลยแค่อยากให้ไม่มีแบบนั้นก็พอ ถึงได้ผ่าตัด แต่ระหว่างผ่าตัดฉันเกร็งหรือเปล่าไม่รู้ ตาเลยไม่เท่ากัน.. พอบวมยุบ เส้นชั้นตากลับไปอยู่ต่ำกว่าเส้นที่จับไว้เดิม
แต่เวลาถ่ายรูปดูตาชัดขึ้น เลยพอใจมาก แล้วฉันคิดไว้ตั้งแต่แรกว่า ถ้าอายุมากขึ้นแล้วหนังตกก็ค่อยทำใหม่ เลยไม่ได้ทำให้หนาตั้งแต่แรก
อ้อ ยังไงตอนผ่าตัดก็เหมือนคอเมดี้จริงๆ ร่างกายฉันเองเป็นประเภทที่เกร็งง่ายมาก ต่อให้ในหัวคิดว่าไม่ได้เกร็ง แต่คนอื่นมองก็จะบอกว่าอย่าเกร็งอยู่ดี ในห้องผ่าตัดเปิดเพลงหรือวิทยุอยู่ ฉันก็นั่งฟังอันนั้น แต่คุณหมอพูดซ้ำๆ ตลอดว่าอย่าเกร็ง ข้างในฉันเลยแบบ หืม? ประมาณนั้น อาจเป็นเพราะตาฉันเกร็งด้วยก็เลยยิ่งเป็นแบบนั้น