ก่อนเข้าเรียนมัธยมปลาย ฉันคิดว่าถ้าทำตาสองชั้นแล้วจะสวยขึ้น เลยไปกับคุณแม่ที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับศัลยกรรมเลย ไปแถวใกล้ ๆ บ้าน (ต่างจังหวัด) และไปปรึกษามา 3 ที่ หลังจากเลี่ยงโรงพยาบาลที่ 1 เพราะเสียมารยาท และเลี่ยงโรงพยาบาลที่ 2 เพราะยืนกรานจะทำชั้นตาต่ำ ก็ไม่มีทางเลือก เลยจองโรงพยาบาลที่ 3 ที่เหลืออยู่ (ปรึกษาแค่กับผู้จัดการให้คำปรึกษา) หลังจากนั้น ในวันทำตาสองชั้น ฉันไปกับพี่ชายแท้ ๆ ผู้อำนวยการแพทย์เห็นหน้าฉันแล้วก็ขีดเส้นทันทีแบบปรื๊ด ๆ ที่ตาขวา โดยไม่ปรึกษากันก่อน ฉันตกใจเลยบอกความต้องการของตัวเองไป แล้วเขาก็วาดที่ตาซ้ายอีก “หลังจากนั้น เขาผ่าตัดไปทั้งอย่างนั้น โดยไม่ได้ปรับเส้นให้เท่ากัน” แน่นอนว่าความผิดที่ใหญ่ที่สุดคือของฉันเองที่เชื่อหมอไปตรง ๆ ทุกอย่าง แต่การที่ตลอดการผ่าตัดไม่มีใครรู้เลย มันจริง ๆ แล้ว... เป็นการฉีดยาชาเฉพาะที่ ตอนท้ายพอบอกให้ลืมตา ฉันก็ลืมตา …แล้วก็เกิดความเงียบ (ฉันไม่รู้เลยจริง ๆ) กลับมาบ้านแล้วตกใจมาก เลยโทรไปที่โรงพยาบาล คำตอบที่ได้กลับมามีแค่อย่างเดียว “เป็นเพราะบวมค่ะ” ฉันร้องไห้ไม่หยุด ครอบครัวก็รู้ว่ามันพัง แต่ก็ปลอบฉันว่าอย่าร้องไห้ เหตุผลที่ฉันเขียนโพสต์นี้ คือเพราะตลอด 8 ปีที่ผ่านมา ฉันโทษตัวเอง ทรมาน และหลบเลี่ยงที่จะมองตาของตัวเองมาตลอด แต่ สำหรับทุกคนที่กำลังจะทำตาสองชั้นแบบกรีดเต็มและกำลังอ่านบทความนี้ ดวงตานี้จะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต ขอให้ผ่าตัดอย่างละเอียดรอบคอบนะคะ ฉันอิจฉาคุณค่ะ
รีวิวนี้เป็นรีวิวการผ่าตัดที่มุ่งหวังการแก้ไขฟื้นฟู