จำได้ว่าตอนนั้นเป็นโรงพยาบาลที่ติดท็อป 5? ตอนเข้ามหาวิทยาลัย เห็นคนที่ทำ LASIK ที่นี่เยอะมาก ฉันอยู่ในกลุ่มที่ได้ส่วนลด เลยผ่าตัดในราคาประมาณนั้น + เพิ่มออปชันทั้งหมด เช่น เซรั่ม ฯลฯ เครื่องก็เลือกออปชันระดับสูงสุดในการผ่าตัด
เพราะต้องตรวจหลายอย่าง เลยต้องไปโรงพยาบาลหลายครั้งติดต่อกันหลายวัน เขาตรวจละเอียดทุกอย่าง ตั้งแต่ว่าตาแห้งไหม สายตาเท่าไหร่ ฉันค่อนข้างมีภาวะตาแห้งนิดหน่อย เขาถามก่อนว่าผ่าตัดได้ แต่ภาวะตาแห้งอาจแย่ลงได้ จะรับไหวไหม สายตาฉันประมาณ -3.6? แล้วคิดว่าถ้าต้องอยู่ด้วยสายตาแบบนี้ สู้ อยู่กับน้ำตาเทียมตลอดยังดีกว่า เลยบอกว่าจะผ่าตัดเลย
ก่อนเข้าไปผ่าตัด ก็ใส่อะไรคล้ายๆ หมวกอนามัยในห้องมืดแบบคร่าวๆ แล้วหยอดยาชา จากนั้นก็เดินด้วยเท้าตัวเองเข้าไปในห้องทำหัตถการ เขาบอกให้จ้องไฟสีเขียวไว้ตลอด แต่ถึงจะเป็นช่วงสั้นๆ สมาธิก็หลุดง่ายกว่าที่คิด แล้วเขาใช้ของคล้ายที่ดัดขนตายึดตาไว้ ซึ่งมันไม่เจ็บกว่าที่คิดจนตกใจ...
อย่างแรกเลย ความเจ็บคือ 0 เป็นการผ่าตัดระดับที่เด็กทารกก็รับได้ และไม่มีอะไรน่าขนลุกด้วย ฉันเคยกลัวมากกับความจริงที่ว่าต้องลืมตาตอนผ่าตัด แต่ไม่มีเรื่องแบบนั้นเลย..
แล้วพอผ่าตัดเสร็จ ก็เดินออกมาข้างนอกด้วยตัวเองในสภาพที่มองเห็นมัวๆ แน่นอนว่าเขาช่วยพยุง
แต่แม่ถามว่าทำไมออกมาแล้ว มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ไม่ได้ล้อเล่นนะ ผ่าตัดเสร็จในไม่ถึง 10 นาที แม่เลย งงมาก
พอเสร็จแล้ว แถวๆ ห้องผ่าตัดมีที่ทิ้งแว่น แต่ฉันคิดว่าแว่นเป็นแว่นแห่งความทรงจำ เลยเอากลับบ้านอย่างดี..
หลังจากนั้นต้องไปตรวจอีกหลายครั้ง แต่การไปผ่าตัดคนเดียวเสี่ยงเกินไป ต้องพาผู้ปกครองไปด้วยให้ได้ และตาแสบมากจนน้ำตาเต็มหน้า
ตอนนี้ผ่านไป 7 ปีแล้ว ไม่มีผลข้างเคียงนอกจากภาวะตาแห้ง และยังคงรักษา 1.6 กับ 1.5 อยู่ แสงฟุ้งมีหรือไม่มีฉันก็ไม่แน่ใจ ระดับนี้น่าจะถือว่าไม่มีนะ