เป็นช่วงที่รูปก่อน-หลัง-หลัง-หลังดูสวยที่สุด แต่ท่ามกลางคำวิจารณ์หน้าตาที่ถาโถมเข้ามา ความมั่นใจของฉันตกต่ำสุดๆ และถึงจะต้องโดนเรียกว่าหน้าศัลย์ ก็อยากลองใช้ชีวิตด้วยใบหน้าที่สวยสักครั้ง เลยยกเครื่องใหม่หมด
ก่อนหน้านั้นฉันก็ยังคิดว่าหน้าตัวเองไม่ได้ขี้เหร่ถึงขั้นนั้น แต่หลังผ่าตัดมาดูรูปแล้วก็โดนความจริงกระแทกเข้าเต็มๆ ระยะห่างระหว่างตาค่อนข้างกว้าง ตาไม่ได้เล็ก แต่ดูง่วงๆ และดวงตาดูน่าเบื่อ ตอนปรึกษา ฉันบอกผู้อำนวยการคลินิกว่า “ช่วยทำทุกอย่างที่ทำได้ให้หมดเลยค่ะ” แล้วผู้อำนวยการก็หลุดขำ เขาบอกว่า “ถ้าทำหมดจะทำยังไงล่ะ ต้องทำแค่สิ่งที่จำเป็นสิ” แล้วปลอบฉันก่อนจะผ่าตัดให้ สรุปแล้วฉันทำเปิดหัวตา แก้กล้ามเนื้อตา และทำตาสองชั้นแบบยึดติดธรรมชาติ ฉันไปได้ยินจากไหนมาก็ไม่รู้ แล้วคอยรบเร้าถามว่าต้องทำเปิดหางตากับดึงหางตาลงด้วยไหม แต่เขาตอบหนักแน่นว่าไม่ต้องทำ ถ้าทำไปคงแย่แน่ๆ พอมองย้อนกลับไป ฉันคงเป็นคนไข้เรื่องเยอะจริงๆ ช่วงนี้พอหน้าเปลี่ยนแล้วก็สนุกกับการแต่งหน้า และวันไหนยุ่งๆ แค่ปัดมาสคาร่าก็ดูสวย เลยชอบมาก พอความมั่นใจสูงขึ้น สำหรับคนรอบตัวที่ชอบวิจารณ์หน้าตา ฉันก็แบบ “อืม!! ไม่กระทบเลย” รู้สึกว่าความคิดของคนเราเปลี่ยนได้จริงๆ