ก่อนก่อนก่อน หลังหลังหลัง คลินิกศัลยกรรมตกแต่ง / ผอ. ควอนแจฮยอน / 1 เดือน / โหนกแก้ม 1 รายการ
- ตั้งแต่เด็ก ถ้าบนหน้าฉันมีส่วนที่ดูเป็นเหลี่ยม ฉันก็คิดว่าเป็นโหนกแก้มมาตลอด ไม่มั่นใจเวลาถ่ายรูปหรือถูกถ่ายรูป เลยถ่ายโดยปิดหน้าเสมอ และใช้ผมปิดหน้าตลอด เพราะเป็นการผ่าตัดกระดูก กว่าจะตัดสินใจได้จึงใช้เวลานานมาก ทุกคนบอกว่าโหนกแก้มยื่นออกมานิดหน่อยก็จริง แต่หน้าตาก็ยังไม่ได้แย่ เลยห้ามไม่ให้ผ่าตัดกันหมด ระยะเวลาที่ลังเลนานมาก แต่หลังจากตัดสินใจแล้ว เวลาจนถึงผ่าตัดกลับสั้นมาก - ฉันไปปรึกษาทั้งหมด 3 ที่ ที่หนึ่งย้ำชัดว่าความไม่สมมาตรของฉันรุนแรง และถึงผ่าตัดก็จะไม่เห็นผล อีกที่ก็ปฏิเสธการผ่าตัด บอกว่าทั้งหมดเป็นเนื้อเยื่ออ่อนและผลลัพธ์จะน้อยมาก ที่นี่เป็นที่สุดท้าย และภายใน 3 นาทีหลังเริ่มคุย ฉันก็มีความคิดแบบที่คนอื่นพูดกันว่า อา คุณหมอคนนี้ฝากชีวิตไว้ได้เลย คุณหมอตั้งใจฟังปัญหาและปมในใจที่ฉันคิดมาตลอดอย่างจริงจัง และชี้จุดได้แม่นยำมาก แม้แต่คำถามที่ไร้เหตุผลของฉัน คุณหมอก็อธิบายอย่างเต็มใจพร้อมเสริมส่วนทางการแพทย์ให้ และสิ่งที่ทำไม่ได้ (ฉันเคยเอารูปโหนกแก้มที่เป็นไปไม่ได้กับหน้าฉันให้ดู) คุณหมอก็ค่อยๆ อธิบายให้เข้าใจ การปรึกษายาวและน่าพอใจมาก เลยวางเงินจองทันที
- วันแรกแทบไม่บวมเลย ฉันเลยคิดว่า ฉันรับการผ่าตัดได้ดีเหรอ? แต่... คิดผิดถนัด ตั้งแต่วันที่สองประมาณ 2 สัปดาห์ หน้าบวมจนไม่เหมือนหน้าคน ไม่ว่าจะทำอะไร ประมาณหนึ่งเดือนอาการบวมก็ค่อยๆ ยุบลงเรื่อยๆ แล้ววันแรกมีเลือดกำเดาออกแค่ครั้งเดียว แต่แทบไม่มีน้ำมูกกับเลือดไหลลงหลังคอแบบที่เห็นในรีวิวเลย
อาการปวดก็ช่วง 3-4 ชั่วโมง? หลังผ่าตัดทันทีเจ็บมาก แต่พอกินยาแก้ปวดที่ให้มา ก็หายเร็ว (ตรงนี้ทำให้รู้สึกว่าผ่าตัดออกมาดีแล้ว)
พูดตรงๆ ช่วงพักฟื้นของที่ห้ามกินก็กินหมด และก็ไม่ได้ไปโรงพยาบาลตามนัดดีเท่าไหร่ แต่แทบไม่มีความหย่อนคล้อยเลย เลยถูกใจมาก แม้จะเพิ่งครบหนึ่งเดือนก็ตาม
(ร่องแก้ม หรือกรอบหน้า) ถึงจะยังรู้สึกว่ายังมีบวมยิบย่อยเหลืออยู่เยอะ (ครบหนึ่งเดือน) รูปหน้า... ถูกใจจริงๆ
ฉันไม่เคยชอบรูปตัวเองที่คนอื่นถ่ายให้เลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ครั้งนี้คนรู้จักแอบถ่ายรูปแล้วส่งมาให้ ฉันซึ้งมาก เมื่อก่อนถ่ายจากมุมนั้นโหนกแก้มจะเด่นมากจริงๆ แต่ตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือน Jennie นิดๆ? เลยดูรูปซ้ำไปซ้ำมา แล้วยังโบกมือไปทางคลินิกด้วย
พูดตรงๆ ก่อนหน้านี้ฉันกลัวมาก คิดว่านี่เป็นการผ่าตัดที่ถ้าคิดถึงกรณีเลวร้ายที่สุดแล้วยังอยากทำถึงควรทำ แต่ตอนนี้มีแต่ความเสียดายว่า ทำไมตอนนั้นถึงคิดแบบนั้นนะ? น่าจะทำตั้งนานแล้ว ถ้าอย่างนั้นคงได้ใช้เวลารักหน้าตัวเองมากกว่านี้ มีแต่ความคิดนี้เท่านั้น