ตอนนี้ของฉันหลังผ่าตัดสองขากรรไกรและปรับโครงหน้า 3 เดือนเป็นแบบนี้

ตอนนี้ผ่านมาถึง 3 เดือนแล้วนับจากวันที่ผ่าตัดสองขากรรไกร ถ้านับตั้งแต่ช่วงแรกที่เริ่มคิดเรื่องผ่าตัด นี่เป็นเส้นทางที่ยาวพอสมควร แต่พอผ่าน 3 เดือนนี้ไปได้ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาก็คือ ฉันกลับมาใช้ชีวิตประจำวันได้จริงๆ แล้ว แม้แต่ช่วง 1 เดือนแรก ฉันก็ยังอยู่ในระยะที่อยากกินของเหนียวๆ มาก และคอยกังวลเรื่องอาการบวมกับความไม่สบายเล็กๆ น้อยๆ ตลอด แต่ตอนนี้ต้องบอกตามตรงว่าบางทีก็ลืมไปเลยว่าตัวเองเคยผ่าตัด ถ้าจะสรุปสภาพตอนนี้ การกินอาหารถือว่าแทบจะปกติแล้ว ของแข็งก็ทานได้โดยไม่ลำบากมาก และเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้มีนิสัยเคี้ยวข้างเดียวอีกต่อไป รู้สึกได้ชัดว่าการเคี้ยวทั้งสองข้างสมดุลกันแตกต่างมาก มันนิ่งจนรู้สึกว่านี่แหละคือการสบฟันที่ถูกต้อง แม้จะยังไม่ถึงขั้นกัดแน่นแรงเหมือนก่อน แต่ในการกินอาหารประจำวันก็ไม่มีความลำบากเลย การอ้าปากก็กลับมาใกล้เคียงกับก่อนผ่าตัดแล้ว จนไม่รู้สึกว่าต้องไปฝึกขยับขากรรไกรเพิ่มเป็นพิเศษ การออกเสียงก็กลับมาเป็นธรรมชาติ ทำให้เวลาโทรหรือคุยกันไม่ได้รู้สึกติดขัดเลย อาการบวมตอนนี้อยู่ในระดับที่ต้องส่องกระจกดูใกล้ๆ ถึงจะคิดว่า ยังเหลืออยู่นิดหน่อยไหม? สำหรับคนอื่นแทบจะไม่สังเกตเห็นเลย กลับกัน พอกรอบหน้าชัดขึ้น กรอบหน้าท่อนล่างก็ดูละมุนและตกลงสวยขึ้นมาก การเปลี่ยนแปลงที่ฉันรู้สึกได้มากที่สุดไม่ใช่เรื่องรูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นสีหน้า เมื่อก่อนถ้าหน้านิ่ง คนอื่นเคยบอกว่าดูคมเกินไปหรือดูหงุดหงิด ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่ตอนนี้แม้จะปล่อยหน้าเฉยๆ ก็ยังดูผ่อนคลายและนุ่มนวลขึ้นมาก ซึ่งส่งผลต่อชีวิตสังคมมากกว่าที่คิด เรื่องออกกำลังกายก็ไม่ได้แค่เบาๆ แล้ว ตอนนี้ทั้งเวทเทรนนิงและวิ่งกลับมาแทบเป็นรูทีนปกติแล้ว น้ำหนักตัวฟื้นขึ้นมานิดหน่อยจากช่วงหลังผ่าตัดทันที และกล้ามเนื้อที่หายไปก็กำลังค่อยๆ กลับมา สภาพร่างกายโดยรวมแทบไม่รู้สึกต่างจากก่อนผ่าตัด มองย้อนกลับไป สิ่งที่ลำบากจริงๆ คือแค่สัปดาห์แรก แล้วก็จนถึงประมาณ 1 เดือน พอผ่านช่วงนั้นมาถึง 3 เดือน ฉันถึงเข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงบอกว่าต้องรอให้ผ่านไป 3 เดือนก่อนถึงจะรู้ ความพอใจตอนนี้ไม่ได้มีแค่เพราะรูปหน้าที่เปลี่ยนไปเท่านั้น แต่ยังเพราะในด้านการใช้งานมันสะดวกขึ้นด้วย เวลาถ่ายรูปก็ไม่ต้องคอยกังวลมุมกราม และแม้จะปิดปากอยู่แบบไม่รู้ตัวก็ไม่รู้สึกเกร็ง ถ้ากลับไปเป็นตัวเองเมื่อก่อนที่ลังเลเรื่องผ่าตัด ฉันคงยังคิดหนักเหมือนเดิม แต่บทสรุปก็น่าจะเหมือนเดิม ฉันคงยังทำอยู่ดี ตอนนี้ครบ 3 เดือนแล้ว ความรู้สึกมันไม่เหมือนกำลังฟื้นตัวอยู่ แต่เหมือนนี่เป็นแค่ใบหน้าของฉัน และเป็นชีวิตประจำวันของฉันเองมากกว่า