เมื่อวานฉันผ่าตัดเสร็จแล้วกลับมา T_T หลังจากคุยรายละเอียดกับคุณหมอและรออยู่สักพัก ฉันก็เข้าไปในห้องผ่าตัดด้วยใจที่สั่น ๆ แล้วนอนลง พยาบาลกำลังเตรียมทุกอย่างกันยุ่งมาก T_T
คงเห็นว่าฉันเกร็งและกลัวเลยคอยปลอบว่าไม่ต้องตื่นเต้นนะ พอเอาหน้ากากออกซิเจนมาแตะปาก ฉีดยาที่แขน แล้วบอกว่าเริ่มให้ยาสลบแล้ว~ ช่วงนั้นฉันจำอะไรไม่ได้เลย แล้วเหมือนมีคนบอกให้ลุกขึ้น แต่ก็จำไม่ได้อีก T_T พอรู้สึกตัวขึ้นมานิดหน่อยก็ดูเหมือนอยู่ห้องพักฟื้นแล้ว คงเป็นตอนที่ฉันถูกพามานี่แหละ 555 จำอะไรไม่ได้จริง ๆ..
อย่างแรกเลยคือหัวปวดมาก ๆ ๆ ๆ ๆ (อันนี้ทรมานที่สุด) แล้วก็คอ T_T ปวดมากกว่าตอนเป็นโควิดอีก T_T ถ้าเทียบกับความปวดที่คาง คางจะหน่วง ๆ และพอทนได้ แต่ส่วนอื่นปวดหนักมาก T_T ง่วงแต่ก็ไม่ให้หลับนี่ทรมานสุด ๆ T_T ระหว่างนั้นฉันก็พยายามหายใจเข้าออกแรง ๆ เพื่อไล่ยาสลบออก.. ตอนนั้นคุณหมอก็มาดูแล้วบอกว่าผลการผ่าตัดดี แล้วถามว่าตรงไหนไม่สบายที่สุด พอบอกว่าปวดหัว คุณหมอก็ช่วยจับผ้ารัดไว้ให้ 555 รู้สึกสบายขึ้นเยอะเลย หลังจากนั้นหัวหน้าทีมกับพยาบาลก็ดูแลตลอด ดีมาก มีช่วงหนึ่งให้ลองขยับตัว ฉันก็ขยับ แล้วไม่มีอาการคลื่นไส้เลย ทั้ง ๆ ที่ปกติฉันอาเจียนบ่อยมาก เลยกังวลอยู่ แต่กลับไม่เป็นอะไร~
คนเราต่างกันจริง ๆ T_T ผ่าตัดตอน 12:30 แต่ที่นี่ไม่มีการนอนโรงพยาบาลแยกต่างหาก เลยพักฟื้นแล้วออกจากโรงพยาบาลตอน 19:00 พอกลับบ้านก็กลั้วคอทันที แต่ทุกอย่างไหลออกมาหมดเลย T_T ไอทีหนึ่ง จมูกก็อุดตัน พอน้ำมูกค้างแล้วลองสั่งออกเบา ๆ ก็มีเลือดออกมา เสมหะในคอก็ไม่ธรรมดาเลย แต่ถ่มออกไม่ได้...คอเจ็บจนแทบตายแต่ต้องกลืนลงไป เลยลำบากมาก T_T พอกลับบ้าน อาการปวดคอก็พุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดยิ่งกว่าปวดหัวอีก.. นอนก็ยังตื่นเพราะคอเจ็บกับเสมหะที่อัดอยู่บริเวณคาง เหมือนนรกเลย T_T ตอนนี้นอกจากคอเจ็บกับเสมหะแล้วก็โอเคอยู่ ส่วนบวมก็เริ่มกลายเป็นหน้าบูลด็อก ฉันยังกลั้วคอต่อ แต่ก็ยังไหลออกเหมือนเดิม และความรู้สึกยังปกติดี ยกเว้นตรงริมฝีปากล่าง เมื่อกี้เพิ่งกิน Newcaine กินยา แล้วก็กั้วคอด้วย ข้าวต้ม ข้าวสวย? กินไม่ได้จริง ๆ.. คอเจ็บขนาดนั้นเลย.. คุณหมอบอกให้รัดผ้าแค่วันละประมาณ 5 ครั้ง ฉันเลยถอดออกพักอยู่ T_T พอบวมยุบลงอีกหน่อยจะกลับมาเขียนอีก