ภาวะแทรกซ้อนก้อนด้ายจากการทำตาสองชั้น + การดูแลหลังทำที่ไม่ดี

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล่าสุด แต่ประมาณปี 2020 เราไปทำตาสองชั้นมา เพราะตาสองชั้นเป็นอะไรที่ทำกันกันเยอะมากก็เลยคิดว่าน่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ แล้วก็ไปทำกับคุณหมอเจ้าของคลินิกที่พี่สาวคนสนิทเคยผ่าตัดด้วย ถ้าจะไล่สิ่งที่ไม่พอใจระหว่างกระบวนการนั้น รวมถึงภาวะแทรกซ้อนด้วย ก็มีดังนี้ 1. วันนั้นก่อนเข้าห้องผ่าตัดตอนสุดท้ายที่คุณหมอมาวาดแบบให้ เรารู้สึกได้เลยว่าทำแบบส่ง ๆ มาก ทั้งเส้นและความสูงที่คุยกันไว้เดิมก็ต่างไปนิดหน่อย แต่ก่อนวาดก็ไม่ได้ถามยืนยันกับเราเลย แถมวาดตามใจตัวเองทั้งหมดเลย (เรื่องนี้ยังมีบริบทอีกเยอะ ไว้จะบันทึกละเอียดกว่านี้ในโพสต์รีวิวภายหลัง) 2. อันนี้เกี่ยวกับภาวะแทรกซ้อน หลังทำตาสองชั้นใหม่ ๆ ก็พอใจและใช้ชีวิตไปตามปกติ แต่ประมาณ 2 ปีผ่านไป อยู่ ๆ บริเวณเหนือเส้นตาสองชั้นเหมือนมีด้ายกองเป็นก้อน ผิวด้านบนแดงและบวมโป่งขึ้นมา มีหนอง? แล้วมันก็ค่อย ๆ บวมมากขึ้นทุกวัน จนใหญ่ขึ้นแบบที่มองเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ตอนนั้นเรากลัวมาก เลยคิดว่าน่าจะถ่ายรูปอัปเดตวันละหลาย ๆ รูปไว้ พอไปหาหมอที่คลินิกแล้วเล่าให้ฟังก็ได้ยินมาว่าคุณหมอที่เคยผ่าตัดให้เราได้ออกจากคลินิกนั้นไปแล้ว คุณหมอเจ้าของคลินิกบอกว่าจะบีบหนองออกให้ ก็ให้เรานอนลงบนเตียงผ่าตัดชั่วคราวในห้องทำงานแล้วบีบหนองอยู่นานมาก.. แล้วจากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ประมาณ 3 ปีแล้ว ขนาดก้อนด้ายแม้จะเล็กลงเมื่อเทียบกับตอนที่ไปหาคลินิก แต่จนถึงตอนนี้เวลาหลับตาก็ยังเห็นเป็นจุดเล็ก ๆ บนเส้นตาอยู่.. เราไม่ได้คิดมากขนาดนั้นก็เลยใช้ชีวิตต่อไป แต่คนที่ไวต่อเรื่องแบบนี้คงทนไม่ไหว.. ที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือพี่สาวคนนั้นที่บอกว่าทำกับคุณหมอคนเดียวกันก็เกิดภาวะแทรกซ้อนแบบเดียวกับเราในช่วงเวลาใกล้ ๆ กันเลย ถ้ารู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกคงไม่ไปทำกับคุณหมอคนนั้นแน่ ๆ แต่ของพี่สาวหนักกว่าเรา เพราะก้อนด้ายทำให้เส้นตาสองชั้นข้างหนึ่งหลุดไปหมดเลย จนต้องนัดวันผ่าตัดแก้และทำตาสองชั้นใหม่อีกครั้ง.. เราไม่รู้เลยว่าคุณหมอคนนั้นไปอยู่ที่คลินิกอื่นที่ไหนต่อ.. 3. แต่ตอนที่ไปดูแลอาการหลังเกิดภาวะแทรกซ้อนด้านบน ก็ยังมีอีกอย่างที่ไม่ชอบมากก่อนที่คุณหมอเจ้าของคลินิกจะบีบหนองที่ตาให้ เราได้ฉีดยาชาจากพยาบาลมาก่อนแล้ว แต่แปลกมาก พอตอนบีบหนองกลับยังรู้สึกเจ็บเหมือนถูกบีบเนื้อสด ๆ จริง ๆ อยู่เลย เจ็บจนเราสงสัยว่ายาชามันออกฤทธิ์จริงไหม.. ตอนทำก็รู้สึกแปลก ๆ แต่เป็นแค่ความรู้สึกเลยปล่อยผ่านไป แต่พอเพิ่งบีบหนองเสร็จและคุณหมอเดินออกไป เรากลับรู้สึกคลื่นไส้แบบที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต.. ปกติเราไม่ค่อยมีอาการโลหิตจางหรือเวียนหัวหนัก ๆ อยู่แล้ว แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนและเหมือนจะหมดสติที่นั่น เลยเอามือกุมหัวแล้วร้อง “อ๊ะ!” ออกมา (ปกติเราเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว ถ้าไม่เจ็บมากก็จะทนเอา แต่ตอนนั้นเราคิดว่าตัวเองจะตายจริง ๆ เลยเป็นสัญชาตญาณเอาตัวรอดล้วน ๆ) พยาบาลตกใจเลยถามว่าเป็นอะไร เราก็บอกว่าเราคลื่นไส้และเวียนหัวมาก จากนั้นเขาก็ให้เราไปนั่งพักที่ห้องพักฟื้นข้าง ๆ ก่อน เราก็เลยอยู่ในสภาพแปลก ๆ ที่หมุนติ้ว คลื่นไส้ และเกือบจะเป็นลมอยู่ตรงนั้น ตามที่เราคิด ยาชาเฉพาะที่ที่ฉีดก่อนทำอาจยังไม่ออกฤทธิ์ตอนกำลังทำอยู่ แต่ดันมาออกฤทธิ์ตอนทำเสร็จแล้ว.. เลยทำให้ตอนทำเจ็บเหมือนไม่ได้ฉีดยาชา และพอเสร็จปุ๊บก็เริ่มรู้สึกคลื่นไส้.. แต่ก็เป็นแค่การฉีดยาชาเฉพาะจุดรอบดวงตาแท้ ๆ เลยไม่เข้าใจว่าทำไมร่างกายเราถึงตอบสนองแรงขนาดนั้น.. ตอนนั้นมันทำยาชาด้วยหลักการอะไรและทำยังไงกันแน่ก็ไม่มีทางรู้ เลยยิ่งรู้สึกค้างคาใจ.. นี่คงเป็นเหตุผลที่อุบัติเหตุทางการแพทย์ที่เกี่ยวกับยาชาน่ากลัว.. เรานี่น่าจะโชคดีมากที่ไม่เกิดอะไรขึ้นจริง ๆ.. ตอนนี้คิดย้อนกลับไปก็ถือว่าโชคดีที่ไม่มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ที่เราบอกว่าเวียนหัวกะทันหันแล้วได้นั่งพักถือว่าโชคดี แต่ทางคลินิกทั้งคุณหมอเจ้าของคลินิกและพยาบาลกลับพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ให้กลับบ้านได้เลยอย่างสบายใจ.. เหมือนพวกเขาเองก็ไม่รู้ว่ายาชาของตัวเองมีปัญหา แล้วคิดจะส่งคนไข้กลับบ้านทั้งสภาพนั้นเลย.. สรุปแล้วแม้แต่การรับมือช่วงท้ายของคลินิกก็ยังรู้สึกไม่ค่อยครบถ้วน และกลายเป็นความทรงจำแย่ ๆ ไป