ขั้นตอนคือ คุยกับผู้จัดการ > คุยกับแพทย์ > คุยกับผู้จัดการอีกครั้ง และในการคุยกับผู้จัดการรอบที่สอง ทั้งหมดตลอดเวลามีแต่เร่งให้วางมัดจำ ฉันก็ได้ยินมาว่าจะมีการเร่งเรื่องมัดจำอยู่แล้ว เลยไปแบบพอเตรียมใจไว้บ้าง แต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้ กลัวมาก ..... จริงๆ.... คงเป็นเพราะสไตล์ของผู้จัดการกับฉันไม่เข้ากัน... เธอเป็นคนพูดเยอะมาก ฟังไปนานๆ แล้วแทบหูอื้อ จนฉันนึกอะไรเกี่ยวกับลำดับความสำคัญหรือมาตรฐานของตัวเองไม่ออกเลย เหลือแค่ความคิดเดียวคืออยากรีบจบเรื่องกับคนนี้แบบดีๆ แล้วกลับบ้าน
คุณหมอเป็นคนละเอียดที่สุดในบรรดาโรงพยาบาลที่ฉันไปปรึกษามา ไม่ได้ใจดีเป็นพิเศษหรือเก่งเรื่องให้คำปรึกษาเป็นพิเศษ แต่เป็นคนตรวจคลำละเอียดที่สุด ฉันเกือบจะเลือกคุณหมอคนนี้แล้ว แต่เพราะไม่รวมการดูแลหลังผ่าตัด ฉันเลยตัดสินใจไปโรงพยาบาลอื่น ที่นี่เป็นโรงพยาบาลที่ให้ความสำคัญกับตัวการผ่าตัดเองมากกว่า ก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่ฉันกลับรู้สึกสบายใจกว่ากับโรงพยาบาลที่พร้อมรับผิดชอบจนถึงช่วงฟื้นตัวหลังผ่าตัด แม้จะต้องจ่ายเพิ่มอีก 200,000 วอนก็ตาม แต่ละคนมีลำดับความสำคัญไม่เหมือนกัน ดังนั้นถ้าคุณฟื้นตัวดี เป็นคนที่เหมาะกับการผ่าตัด แนะนำให้ลองไปปรึกษาดู ฉันไปปรึกษาเรื่องลดหน้าผาก
เอาเป็นว่า คุณหมอโดยรวมก็โอเค แต่ผู้จัดการทำให้คะแนนของโรงพยาบาลตกลง ตอนแรกฉันไปเช็กอินแล้วก็นั่งรอพร้อมเล่นมือถือ ปกติฉันค่อนข้างทื่อ ไม่ค่อยรู้สึกถึงอะไรแบบนี้ แต่บรรยากาศมันแปลกๆ เลยหันไปมองเคาน์เตอร์ แล้วเห็นผู้จัดการกำลังกระซิบกันพร้อมจ้องฉัน ซึ่งมันไม่ค่อยดีเลย พอฉันเงยหน้าขึ้น สองสามคนก็หันหน้าพรึบพร้อมกัน ครั้งหนึ่งอาจจะคิดว่าเป็นความคิดไปเองได้ แต่พอเจอถึงสองครั้งในเวลารอไม่ถึง 5 นาที ก็อดคิดไม่ได้ว่าคนพวกนั้นว่างกันขนาดไม่มีอะไรทำเลยหรือไง