คุณหมอเป็นคนทำตาสองชั้นกับจมูกครั้งแรกให้ฉัน... นั่นเมื่อสิบปีก่อน.... การผ่าตัดออกมาดี และทำได้ธรรมชาติมาก.. พอเห็นว่าฉันผ่าตัด .. แม่ เพื่อน.. แม้แต่คนที่แอบชอบซึ่ง จำชื่อไม่ได้ก็.. มาทำที่นี่หมด.. เลยเวลาพบกัน ดวงตาของทุกคนก็ดูคล้ายกัน.. we are the one... ประโยคนั้น... ผุดขึ้นมาเองในหัว..
เมื่อไม่นานมานี้เหมือนถูกกาลเวลาซัดตรง ๆ เลย.. หลังผ่าตัด ทุกคนชมว่าทำออกมาดี และยิ้มด้วยตาสวยมาก จนตลอดสิบกว่าปีฉันใช้ชีวิตแค่ยิ้มด้วยตา พอเวลาผ่านไปก็มีรอยเหี่ยวย่นรอบดวงตาเล็กน้อย และตกลงนิดหน่อย.. จริง ๆ แล้ว.. ตาคู่นั้นยังพอฝืนต่อได้อีก 5 ปี.. แต่ฉันก็เหมือนบ้าไปแล้ว อยากเปลี่ยนภาพลักษณ์รับปีใหม่... ไม่ใช่ลุคน่ารักนะ ฉันก็อายุสามสิบกว่าแล้ว แค่อยากเปลี่ยนภาพลักษณ์ของตัวเองเฉย ๆ.. แล้วเมื่อไม่นานมานี้ฉันก็.. หักหลังโรงพยาบาลนี้ ไปผ่าตัดแก้ไขที่โรงพยาบาลอื่น..
ด้วยการตัดสินใจผิดของฉัน... ภาพลักษณ์ก็เปลี่ยน ตาของฉันก็เปลี่ยนไปด้วย.. เลยตอนนี้ฉันมาคอมเมนต์เพื่อพยายามอัปเกรดระดับอยู่... แค่เริ่มคิดถึงคุณหมอ.. อยากไปเจอ.. รู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรผิดและรู้สึกขอโทษ.. ความรู้สึกซับซ้อนที่อธิบายไม่ถูกกำลังถาโถมเข้ามา.. คนที่สร้างเราคือพ่อแม่ แต่ฉันกลับรู้สึกขอโทษคุณหมอ.. เอาเป็นว่า.. ตาทำออกมาได้สวยและเป็นธรรมชาติมาก.. จมูกก็ดูดี .หลายคนชมว่าจมูกสวยโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเคยผ่าตัด.... คงต้องกลับไปหาอีกเร็ว ๆ นี้.. .แต่กำลังคิดอยู่ว่าควรไปเจอแบบไหน.... ตอนทักทายครั้งแรกควรพูดว่าอะไรดีวะ.. ให้ตายสิ... รู้สึกผิดมาก....