ฉันหาบันทึกรีวิวรายวันตอนที่เจ็บและกังวล แต่มีไม่มาก เลยมาโพสต์ไว้ หวังว่าจะช่วยคนที่เหมือนฉันได้ ฉันอยากมีช่องว่างระหว่างต้นขา แต่ไขมันไม่พอ เลยลงเอยด้วยการดูดไขมันต้นขาและแขนพร้อมกัน ทำต้นขาเมื่อสองสัปดาห์ก่อน และแขนมีกำหนดสัปดาห์หน้า เขียนรีบ ๆ ตอนยังจำได้ โปรดใช้เป็นข้อมูลอ้างอิง
วันที่ 3: ชินกว่าวานนี้ แต่ยังเจ็บเท่าเดิม อาการบวมลงมาถึงเข่า กำลังทาครีมลดบวมและครีมลดรอยช้ำอย่างขยัน วันที่ 4: อาการบวมลงมาถึงน่อง บริเวณเข่าที่ไม่ได้ทาครีมลดรอยช้ำช้ำหนัก จึงทาด้วย ได้ยินว่ารอยช้ำจะเคลื่อนลงล่าง เลยเริ่มทาที่น่องล่วงหน้า ตอนนี้นั่งโถสุขภัณฑ์ได้แล้ว ยืดกล้ามเนื้อเป็นระยะและเดินเล่น วันที่ 5: เริ่มคันเล็กน้อย บวมขึ้น รู้สึกว่าผิวเจ็บเพราะบวม ชุดรัดกระชับแน่นขึ้นจึงเจ็บ กังวลว่าบวมจะยุบเมื่อไร จะกลับไปเหมือนเดิมได้ไหม จะสวยกว่าเดิมได้ไหม ทุกครั้งที่กังวลก็อ่านรีวิวอื่นเพื่ออดทน หลังอาบน้ำตอนกลางคืน ขยับขาได้ดีขึ้นมากอย่างกะทันหัน ตอนนอนไม่ใส่ชุดรัดกระชับ อาการบวมลงถึงเท้า จนแยกระหว่างเท้ากับข้อเท้าไม่ออก วันที่ 6: หลังเท้าบวมอย่างหนักกะทันหัน กลัวว่าเท้าจะแตกจึงถอดชุดรัดกระชับ ขากลายเป็นขาช้าง ต้นขาแทบไม่ช้ำเพราะทาครีมตั้งแต่แรก แต่เข่าและข้อเท้าที่ไม่ได้ทากลับเริ่มช้ำขึ้นมา วันที่ 7: เจ็บมาก บวมมาก ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าพังผืดคืออะไร ผิวหนังและกล้ามเนื้อเริ่มยึดติดกันจึงเจ็บมาก ทุกครั้งที่ขยับเจ็บเหมือนฉีกขาด ตอนเช้ายังพอไหวเมื่อเดิน แต่พอตกคืนพังผืดเกิดขึ้น ผิวตึงรั้งมากขึ้น และหลังเท้าบวมเหมือนจะแตกจนถึงเหนือปลายเท้า วันที่ 9: ขาตึงรั้งขึ้นกะทันหัน เดินลำบากมาก เดินกะเผลก ฉันเดินวันละสองครั้ง เช้าเย็น ครั้งละ 40 นาที เดินแล้วดีขึ้นเล็กน้อย ไม่ว่าจะที่ทำงานหรือโต๊ะอาหาร การลุกหลังนั่งนิ่ง ๆ ทรมานมาก กลัวที่ทำงานจะเห็นว่าเดินแปลก จึงบอกว่าเป็นปวดเมื่อยทั้งตัวหนัก ๆ วันที่ 10: เข้าใจแล้วว่าปวดข้อที่รีวิวอื่นพูดถึงคืออะไร ปวดจนตื่นกลางนอน และกินยาแก้ปวดเพิ่มเป็นครั้งแรก กินยาแล้วส่องกระจก ก็เห็นกระดูกสะบ้าหัวเข่าของตัวเองอีกครั้งหลังจากนานมาก ดูเหมือนเริ่มยุบ วันที่ 10–11: กำลังเรียนรู้วิธีเอาตัวรอดด้วยการยืดกล้ามเนื้อล่วงหน้าก่อนขยับ ทายาต้านอักเสบแก้ปวดชนิดทาตามข้อต่อที่เจ็บ แล้วทาครีมลดรอยช้ำและครีมลดบวมทับ จะรู้สึกดีขึ้นมาก ครีมลดบวมที่ให้ความเย็นดีที่สุด ตั้งแต่วันผ่าตัด ฉันผสมครีมลดรอยช้ำ ครีมลดบวม ครีมกันคัน ครีมกระชับ และเจลว่านหางจระเข้ทา จึงแทบไม่มีรอยช้ำ มีแค่ด้านข้างเท้าและนิ้วเท้าที่ไม่ทาครีมเท่านั้นที่ช้ำ 555 วันที่ 11–12: อาจเพราะทาครีมขยัน รอยช้ำแทบหายหมดแล้ว ปัญหาคือยังไม่ทันหาวิธีเอาตัวรอด… ความเจ็บปวดใหม่ก็มา การดูดไขมันเป็นการผ่าตัดที่ผลัดกันสอนให้รู้จักความเจ็บปวดที่ไม่เคยรู้มาก่อน: ปวดจากบวม -> ปวดจากผิวและกล้ามเนื้อยึดติด -> ปวดจี๊ดที่กระดูก จะเจ็บจนนอนไม่หลับแบบนี้ไปถึงเมื่อไร?????? วันที่ 12: เช้าตื่นเพราะเจ็บมากอีกแล้ว กินข้าว กินยา และยืดกล้ามเนื้อ แล้วผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย แต่กลางคืนก็เจ็บอีก เมื่อไรจะไม่เจ็บสักที… คงดูดไขมันอีกไม่ได้แล้ว… วันที่ 13: เท้ายังบวม มีเคล็ดลับเอาตัวรอดบ้าง เช่น นอนยืดกล้ามเนื้อทันทีที่ตื่น เวลาที่ยากที่สุดคือตอนลุกตอนเช้า แต่ก็ดีกว่าเมื่อวาน…… พังผืดหนักมาก กำลังนวดเบา ๆ เพื่อคลาย เท้าบวมมากจนขยับแล้วหลังเท้าเจ็บ วันที่ 14: ในที่สุดก็ถึงวันตัดไหม!!! หลายรีวิวบอกว่าหลังวันนี้จะดีขึ้นแบบก้าวกระโดด จึงตั้งตารอ หลังเท้ายังบวมมาก แต่การเคลื่อนไหวทั้งขาในที่สุดก็เหมือนอาการปวดกล้ามเนื้อวันหลังออกกำลังกายหนัก…. แค่นี้ก็เหมือนอยู่รอดได้แล้ว สัปดาห์หน้าจะทำแขน กลัวว่าจะเจ็บแค่ไหน ในบรรดาการผ่าตัดที่เคยทำ ดูดไขมันเจ็บที่สุด… ไม่ว่าจะทำแก้หรืออะไรก็คงทำอีกไม่ได้ T_T ใช้ชีวิตประจำวันได้ไหม -> ได้ แต่ได้เพียง “ใช้ชีวิตประจำวัน” ตามความหมายตรงตัว และมีความเจ็บปวดร่วมด้วย ก้มเอวก็ยังเดินได้ เดินด้านข้างเหมือนปูก็ยังเดินและทำงานบ้านได้… แค่นี้ก็เหมือนอยู่รอดได้ T_T เห็นรีวิวว่าตั้งแต่วันที่ 20 อาจมีอาการปวดแบบใหม่ ถ้ามีจะมาแชร์